Emily Davidsons’s noodlottige handreiking – Danielle Pijpers

heldin

Ze was ongeveer mijn leeftijd nu. Woede en idealisme dreef de Britse Emily Davison op 4 juni 1913 tijdens een paardrenwedstrijd in Epsom in Engeland de renbaan op. Ogenschijnlijk kalm en doelbewust. Terwijl de paarden op haar afstormden. Vrijwel direct werd ze onder de voet gelopen door het paard van de koning. Ze raakt buiten bewustzijn en overlijdt een paar dagen later. Een kentering in de strijd van de zogenoemde sufragettes die dan al jaren duurt. Naar alle waarschijnlijkheid wilde Emily een vaandel op het paard van de Koning bevestigen. Een vaandel met daarop votes for women.

Dit beeld van ruim 100 jaar geleden staat op film en intrigeert mij enorm. Vind ik haar een heldin? Heb ik mijn stemrecht aan haar te danken? Ben ik haar dankbaar? Had ze een roeping? Net als Jeanne d’Arc. Maar ook: in deze strijd vóór vrouwenrechten had de vrouw hulp nodig van de man. De actie van Emily was bijna een letterlijke handreiking naar de man. Strijdbaar én wanhopig.

De jaren ’20, de Roaring Twenties, was een periode van bevrijding. De blanke, westerse vrouw bevrijdde zich van het Victoriaanse juk, letterlijk ontdeed ze zich van haar corset. In 1918 zouden vrouwen boven de 30 het stemrecht krijgen. In de VS krijgen blanke vrouwen vanaf 1920 stemrecht.

Dit essay is geen onderzoek naar de waarheid van die specifieke gebeurtenis. Het is ook niet bedoeld als onderzoek of deze gebeurtenis dé belangrijkste was die uiteindelijk voor vrouwenrechten in Groot Brittannië heeft gezorgd. Het filmpje met het ongeluk van Emily heeft diepe indruk op me gemaakt. Wat drijft iemand om zo ver te gaan om op te komen voor haar recht en vooral, waarom was deze daad gericht tegen of voor een man? De daad komt bijna smekend over. Help ons! Suffragettes zijn vrouwen die behoorlijk militant hebben gestreden, tegen mannen, maar tegelijkertijd hadden ze de man nodig, in het bijzonder, de koning in deze strijd. Met en tegen. Wat kunnen we leren van Emily: reik elkaar de hand of zorg voor een explosie?

The story of Emily Davison who was killed at the Epsom Derby in 1913.

Danielle Pijpers groeide in de jaren ’70 en ’80 op in Noord-Limburg. Individuele ontwikkeling en samenhorigheid gingen hand in hand in het gezin met vader en moeder en 1 oudere zus. Zelfredzaam zijn, maar ook mogen terugvallen op je naasten. Nog steeds zijn deze waarden belangrijk in haar leven. Ze studeerde Geschiedenis en Internationale Betrekkingen in Groningen en werkt inmiddels na een niet zo rechtlijnig verlopen loopbaan als webmanager bij zorgverzekeraar Zilveren Kruis. In die grillige en interessante loopbaan gaf ze drumlessen, stond ze regelmatig met haar band op de planken, onder meer in het theater, en schreef ze jarenlang voor de drumglossy De Slagwerkkrant.

Danielle heeft een dochter en maakt muziek. Sinds haar 16e drumt ze en tijdens de zwangerschap van haar dochter is ze begonnen met het schrijven van eigen muziek. Een aantal tracks die ze schreef zijn geïnspireerd door de jaren ’20. Een periode die in een aantal delen van de wereld een bevrijding betekende, het einde van de 1ste wereldoorlog en de eerste kiesrechten voor vrouwen.

Het boeit Danielle mateloos in hoeverre we evalueren. Wat wij vrouwen met onze vrijheid doen. Of we een collectief geheugen hebben en behouden en beseffen hoe zeer anderen voor ons gestreden hebben. En of dat eigenlijk wel nodig is? Of kan je ook zonder historisch besef jezelf ontwikkelen.

Iconische helden die in de jaren ’20 jong waren en tot bloei kwamen zijn voor haar Elsa Schiaparelli en Louise Brooks.

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail